Kim derdi ki etkileneceğimi,
deseydide gülerdim zaten.
İşte yine bir veda vakti,
hayat çizgimden
ebediyete akıp giden.
Sevmediğim bu zaman sürecinde,
hep olagelen öncekiler gibi...

Daha dün sanki aralık,
ne zaman geldim,
ne zaman gidiyorum?
Bu gün ve her gün usanmadan tırmandığım,
dik yokuşun sonunda,
her sabah bitmeyen bir senfoni,
tek melodi yada nağme veya ezgi gibi...

Adalara bakan pencerenin kenarında,
nede mutlu idim,bulutların üstü misali.
Biz mi çok duygusaldık,
yoksa hayatın yaşattıkları mı?
Pencereden dalıp giderken insan hiç ağlar mı?
1970’lere her istediğinde gidebilme lüksü,
o gizemli tepe noktasından başka yerde mümkün mü?

İnsan,inanın hayat yolculuğunda,
eğer doya doya ve hissederek yaşadıysa,
siside görür,yağmuruda.
Güneşi ve karlı günleride görür.
Pendik’in mevsimsel elbiseleri ile ahenkli dansınıda.
Birde sıcacık insan yürekler gelmişse bir araya,
evet burası, o bilinemeyen,görülemeyen
bulunamayan noktanın merkezidir...

Yazan

Hayrettin KAYA

Şiirin her hakkı şairin kendisi ve / veya temsilcilerine aittir.

Son Güncelleme : 15-06-2010 22:13

Ortalama Üye Değerlendirmesi

   (1 Oylama)

Yorum Sayısı: 2 / 2